دانلود بازی Life is Strange Double Exposure برای کامپیوتر

بازی Life is Strange Double Exposure دنبال‌کننده قصه‌ی مکس کالفیلد است. دختری که ۱۰ سال بعد از اتفاقات بندر «آکاردیا بی»، حالا در قامت یکی از اساتید دانشگاه کالدون (Caledon University) هنر عکاسی را به‌دانشجویان خود می‌آموزد. مکس که حتی بعد از گذشت ۱۰ سال هنوز هم نتوانسته از حوادث جنون‌آمیز بندر آکاردیا عبور کند، به‌نظر که بالاخره موفق شده تا گوشه‌ای امن را برای زندگی‌اش دست‌وپا کرده و مثل انسان‌های عادی زندگی کند؛ اما نه. مرگ دوست بسیار نزدیک مکس با نام «سافی/Safi» همه‌چیز را برهم می‌زند. مرگ اسرار‌امیز سافی که در وهله‌ی اول تمامی نقشه‌های مکس برای تجربه‌ی زندگی نرمال را نقش‌بر آب می‌کند، همان تکانه‌ای است که تلاش‌های مکس برای کشف جرم و سقوط دومینو-وار روایت داستان در LiS: Double Exposure را به‌همراه دارد.

Life is Strange Double Exposure v1.1.1027899 PC-ElAmigos | FitGirl Repack

در بازی Life is Strange Double Exposure همه‌چیز با کاراکتر سافی آغاز می‌شود. از قصه و انگیزه‌های قهرمان گرفته تا مشکلات بازی. اولین مورد که پیرامون روایت قصه‌ی اثر در ذوق‌مان می‌زند، پرداخت شخصیت‌ها، خصوصا شخصیت سافی است. مشکل اینجاست که بازی یک بلندگوی بسیار بزرگ در دست گرفته و در گوش بازیکن فریاد می‌زند «سافی و مکس باهم خیلی صمیمی‌ان!» و در راستای ملموس کردن این صمیمیت برای بازیکن، برای اینکه گیمر هم بتواند با سافی ارتباط برقرار کرده، به‌ او اهمیت بدهد و به‌او علاقه‌مند شود، هرگز قدمی برنمی‌دارد. و معلول این موضوع، بی‌تفاوت بودن بازیکن در زمان کشته شدن سافی است؛ این یعنی قصه‌گویی شتاب‌زده. و برای اثری که «داستان‌سرایی» اساسی‌ترین و بزرگ‌ترین شاخصه‌ی ساختار و ماهیت‌اش است، این موضوع اصلا خوب نیست.

اما به‌سراغ گیم‌پلی برویم. مثل همیشه و از منظر ساختار گیم‌پلی،‌ با اثری طرفیم که هرگز پیچیدگی و نوآوری خاصی ندارد و از ژانر «ماجرایی» به همان چارچوب «فیلم تعاملی» بسنده می‌کند. مطلقا هیچ تفاوتی مابین ساختار گیم‌پلی Double Exposure، بازی Life is Strange True Colors و بازی Life is Strange سال ۲۰۱۴ وجود ندارد و به‌جز یک سری پازل شدیدا پیش پا افتاده که با تکیه‌بر بازی‌با ماهیت فضا/زمان (برپایه‌ی قدرت‌های جدید مکس) طراحی شده‌اند، مکانیزم‌ها و شاکله‌ی گیم‌پلی متاسفانه هیچ جذابیت و مولفه‌ی سرگرم‌کننده‌ای را تحویل مخاطبانش نمی‌دهد.

و این درحالی است که محض رضای خدا داریم درباره ژانر «ماجرایی» صحبت می‌کنیم. ژانری که با مجموعه بازی‌های مانکی آیلند، گریم‌فندنگو و در دوران معاصر، با ویدیوگیم‌هایی همچون آثار دیوید کیج پیونده خورده است. بازی‌هایی که جریان تجربه‌شان به‌اندازه‌ای با تعاملات معنی‌دار با محیط و کاراکترها، معماها، کنش و واکنش‌ها پر شده بود که نه‌تنها بازیکن مطلقا حس کسالت را تجربه نمی‌کرد، بلکه به‌لطف بالا بودن ارزش تکرار آن بازی‌ها، گیمر دوباره به‌تجربه‌شان باز می‌گشت و مسیرهای مختلفی را امتحان می‌کرد.

منبع توضیحات: زومجی